---

---

Naast de nodige strandbezoekjes zijn we de afgelopen weken een paar keer heerlijk uit eten geweest met vrienden, en uiteraard bij Nos Clubhuis gehangen voor een vrijmibo. Dat blijft toch ons favorietje: lekker eten, borrelen, kletsen en dat heerlijke, eeuwige vakantiegevoel. Ook hebben we een lange, super gezellige borrel bij ons thuis gehad met Milou en haar moeder Karin, die speciaal twee weken was overgevlogen om tijd met Milou door te brengen. Echt zo’n avond waarbij de tijd ongemerkt voorbij vliegt.

Tussendoor hebben we ook nog de handy man langs gehad. Want de ramen in de living sprongen spontaan uit het kozijn 😱 en o ja, ook “even” een auto gekocht. Want ja, dat soort dingen doe je hier blijkbaar gewoon tussen alles door, haha. We vonden onze bolide via Facebook en kochten hem van Hans en Henriëtte, een leuk Nederlands stel dat hier woont. Overigens dé Aruba-tip: alles wat je zoekt, vind je op Facebook — van auto tot verloren slipper 🤪.

Daarna begon het echte werk, want de auto op naam krijgen bleek een kleine expeditie langs verschillende loketten. Met de juiste hulp hadden we gelukkig snel een persoonsnummer (belastingnummer) geregeld en volgde een vier uur durende fysieke tour langs MFA, belastingdienst, verzekering en Impuesto. Uiteindelijk hebben we nu kentekenplaten die hier persoonlijk op naam staan en niet op de auto, wat eigenlijk best handig is.

Wat voor de ramen in het huis geldt, geldt ook voor de lak van sommige auto’s. De tropen slopen… ach we nemen het voor lief. Maar een goed werkende airco is hier echt wel een must. En die moet ijskoud zijn, zoals ze hier zo mooi zeggen: airco friu friu 🥶🥶. Zonder airco rijden voelt hier namelijk meer als een sauna — leuk in het koude Nederland, maar hier absoluut niet.

Helaas bleek na één dag dat de airco van ons ouwe beestje toch niet helemaal goed koelde. Dus Rob op pad naar de automonteur… en niet één keer, maar meerdere keren. Ach, dat hoort er blijkbaar ook een beetje bij. De hele binnenkant is binnenste buiten gekeerd geweest. Als hij het straks maar goed doet, zijn wij al lang blij.

Aan het einde van de maand stonden de Common Good Expo en de internationale conferentie op het programma. Twee dagen vol inspiratie met mooie lokale sprekers en ook internationale namen, zoals Balkenende. Het draaide vooral om mensen die zich inzetten voor maatschappelijke thema’s — echt helemaal mijn ding. Favi stond op de Common Good Expo, dus daar zijn we natuurlijk even langsgegaan. Voor de vrijdag was ik uitgenodigd om de internationale conferentie bij te wonen.

Op de expo kon ik eindelijk met Zoey van Luna Foundation spreken. Zij heeft een geweldige stichting die zich bekommert om het welzijn van (met name) de straathonden hier op Aruba. Ze heeft ook zin om verder te praten over hoe ‘haar honden’ in de toekomst misschien tot servicehonden opgeleid kunnen worden. Daarnaast heb ik de jonge minister Wendrick Cicilia even snel de hand kunnen schudden en kort kunnen bijpraten over het belang van inzetbaarheid van servicehonden op Aruba om inclusie te vergroten. Hij was laaiend enthousiast over dit idee — én over Percy natuurlijk.

Al met al geeft dit mij weer enorm veel energie. Inclusie en toegankelijkheid worden hier steeds meer bespreekbaar en wij (Sary van Favi en ik) werken voorzichtig verder aan het bouwen van een platform om dit uiteindelijk ook echt concreet te kunnen maken.

Ik krijg nog steeds heel veel vragen over hoe dat nou werkt met Percy. Hoe gaat dat met vliegen? Mag hij mee in de cabine? Hoe regel je dat praktisch? En geloof me… daar komt best wat bij kijken. Daarom ben ik er een aparte pagina over begonnen. Nog niet helemaal up to date maar als je het leuk vindt, kun je hier al wat lezen.

We gaan maar weer verder met “druk zijn” en af en toe een beetje niets doen, want hé… dat hoort ook bij Aruba hè.

Ayo, tot snel! 🏝️
Liefs van mij.

Meer Aruba 2026:
Nos ta bèk

---