---

Reizen met Percy begint eigenlijk al zodra we besluiten dát we gaan. Dit jaar moesten we bijvoorbeeld ook nog eens van verblijf wisselen., omdat Sven zijn huis heeft kunnen verkopen. Dus daar gingen we: het halve internet afgestruind op zoek naar een passend huis. Niet alleen voor ons, maar vooral ook voor meneer de viervoeter.

En geloof me, dat vraagt wat vinkjes op de checklist. Denk aan een goede uitlaatplek in de buurt, veilige wandelmogelijkheden én – jackpot – een omheinde tuin. Uiteindelijk vonden we voor dit jaar een top huis waar Percy net zo welkom is als wij.

Daarnaast kijk ik vooraf altijd welk hondenvoer er op Aruba verkrijgbaar is. Percy krijgt dat dan in Nederland al, ruim op tijd, zodat zijn maag niet ineens een tropische verrassing krijgt 🫤

Naast de praktische voorbereiding komt er ook een flinke administratieve en medische kant bij kijken. Twee weken vóór vertrek gaan we standaard naar de dierenarts voor een gezondheidsverklaring. Percy krijgt dan meteen een professionele vlooien- en tekenbehandeling en we checken of alle vaccinaties nog kloppen.

Zo’n rabiësvaccinatie bijvoorbeeld heeft ook zijn eigen regels. Die moet minimaal 21 dagen vóór vertrek gegeven zijn, maar blijft daarna drie jaar geldig. Heb je die termijn gemist, dan begint die wachttijd dus gewoon opnieuw. Even iets om rekening mee te houden dus.

Na het dierenartsbezoek begint het mailverkeer met de veterinaire dienst op Aruba. Alle documenten moeten daar naartoe gestuurd worden en gelukkig krijgen we altijd vrij snel een officieel, gestempeld document terug.

En dan zijn we er nog niet… Percy moet ook nog aangemeld worden bij KLM. Daarvoor zijn zijn dierenpaspoort, de gezondheidsverklaring én een certificaat van de hondenschool nodig. En zelfs dan blijft het spannend, want er geldt een limiet voor het aantal honden in de cabine. Tja… kleine pomeriaantjes en chihuahua’s vliegen tegenwoordig ook gezellig mee in hun reistasjes.

Volgens KLM mag een hond ongeveer zes uur vóór vertrek niet meer eten. Dat vraagt dus even wat logistiek denkwerk. Geef je normaal twee maaltijden per dag, dan is het handig om dat tijdelijk om te zetten naar één avondmaaltijd. Zo kan Percy bij aankomst meteen weer lekker eten.

Water mag hij wel drinken, liever een beetje dan helemaal niets. Maar ook daar moet je een balans in vinden. Schiphol heeft namelijk nog steeds geen hondenuitlaatplek zodra je door de security bent. En geloof me, een volle blaas tijdens een lange vlucht is voor niemand gezellig.

Percy kan zijn plasje gelukkig indrukwekkend goed ophouden. Maar ja, echt comfortabel is anders. Daarom zit er standaard een puppy-trainingsmatje in mijn handbagage. Mocht het echt nodig zijn, dan kan hij vlak voor vertrek op het invalidentoilet nog even een noodplasje doen. En voor de zekerheid heb ik ook altijd twee diarree-remmers bij me. Je weet maar nooit.

Wij proberen altijd stoelen te boeken in een rij met twee zitplaatsen. Percy reist namelijk gewoon gratis mee in de cabine. Zo heeft hij voldoende ruimte om te liggen zonder andere passagiers in de weg te zitten. Al ligt hij meestal gewoon lekker opgekruld onder de stoel voor ons.

Toen ik nog met mijn vorige geleidehond Hutch reisde, kon ik trouwens nooit zelf een stoel kiezen. Die werd toegewezen en vaak kregen we zelfs een extra stoel of werden we spontaan naar business class verplaatst. Tijden veranderen, zullen we maar zeggen.

Zodra we buiten staan, ga ik meteen op zoek naar een paal, boom of stukje gras. Percy eerst even laten plassen, daarna krijgt hij water en wat voer uit mijn handbagage.

Arubanen zijn trouwens enorme dierenliefhebbers, maar een (geleide)hond is helaas niet altijd vanzelfsprekend welkom in taxi’s. Gelukkig zijn wij bevriend met een taxibedrijf-eigenaar en hebben we daar gelukkig nooit gedoe mee.