Nos ta bèk! 🌴
En ja hoor… we zijn weer terug op Aruba.
Rob is aan het werk en zelf pak ik ook langzamerhand wat activiteiten op. Het is of we nooit zijn weg geweest. Dus even een snelle update, volgende keer meer!
Het weekend voor vertrek was er dat gedoe in Venezuela en ging het luchtruim boven Aruba, Bonaire en Curaçao dicht. KLM mailde keurig dat we konden omboeken, mochten we het allemaal niet vertrouwen, en alsof dat nog niet genoeg was, werden op de maandag van vertrek ook nog flink wat vluchten geannuleerd door winterse toestanden. Ik moet er wel een beetje om lachen: overwinteraars worden hier snowbirds genoemd en deze birds hier hebben de snow héél ver achter zich gelaten. 😄
Een dag of twee later vertrekken was geen ramp geweest hoor, máár… voor dinsdagochtend hadden we al met onze Britse vriend hier op het eiland afgesproken om samen de bestelling bij de pickup van Superfood op te halen. De boodschappen konden niet meer worden geannuleerd, dus tja 😅
Omdat vrienden hun dochter (die met ‘ons vliegtuig’ terug naar Nederland vloog), hadden uitgezwaaid waren zij al op het vliegveld en gaven ze ons een lift naar het huis. Zo lief. Het was inmiddels pikkedonker, dus ik kreeg niets mee van de buurt en het huis. Maar bij daglicht bleek het huis echt een schot in de roos: open, schoon, smaakvol ingericht en in een leuk doodlopend straatje. Dat blijft toch altijd even spannend als je iets via Facebook vindt en op de bonnefooi boekt.
Jetlag! Dus om vier uur ’s ochtends klaarwakker, zodra de zon opkwam zijn we maar de buurt gaan verkennen met Percy. Het is hier heel anders dan waar Sven eerst woonde. Veel meer ‘local’, met enorme wildgroei aan cactussen langs de kant van de zandwegen en buren die voor hun huis in de schaduw zitten en je vrolijk bon dia zeggen als je langsloopt. Het sociale aspect is hier groter dan op Koyari, waar Svens vorige huis in een straat met boutique hotels ligt. Toch, al is de tuin hier vele malen kleiner en staan de huizen veel dichter op elkaar, er heerst (tot nu toe dan) een serene rust.
Via een zandweg om de hoek kom je langs een huis met hanen, kippen, paardjes en geitjes. Percy vind het allemaal zó interessant — en dat is duidelijk wederzijds.
We waren even vergeten dat auto’s spontaan midden op de weg stoppen om foto’s van Percy te nemen en een praatje met ons te maken en dat winkeliers er alles aan doen om met hem op de kiek te kunnen. 😂
Zonder auto doen we nu nog veel lopend, zolang het niet al te warm is natuurlijk! En dat bevalt me eigenlijk prima. Je ziet meer details, leert vanzelf routes, voelt wanneer je links of rechts moet. Voor straks, als Rob weer reist, geeft dat mij in ieder geval rust. Ik weet dat ik mijn weg wel vind. Een eigen auto hebben hier is echt wel een mùst. Goed geregeld openbaar vervoer is er eigenlijk niet. Het was super dat we in het weekend even een auto konden lenen, van onze vrienden. Ik kan het niet vaak genoeg benadrukken hoe lief, sociaal, meedenkend en behulpzaam de Arubanen zijn.
Zoals die aardige knul bij wie we naar een Jeep gingen kijken, mijn urgentie begreep en zei dat hij zijn auto eigenlijk dan liever aan ons had verkocht – vlak daarvoor had hij al een goed bod gekregen — dat is toch super meedenkend en aardig! Volgens Rob: “Doe niet zo naïef, allemaal verkooppraatjes.” Nou, laat mij dan maar lekker naïef zijn. Ik vind het leuk! 👍🏽
Zo meteen komt Milou een drankje doen, leuk om weer even met haar bij te kletsen! Ik kijk er ook naar uit om iedereen bij Favi te gaan ontmoeten. En ik stort me weer op de lessen Papiamento. Ik merk dat ik aardig land en weer in het ritme kom. Niet in één keer hoor, maar pocopoco, rustig aan.
Voor nu dus even genoeg, tot de volgende keer… 🌞
Ayo! Liefs van mij
Daar ben ik weer! 