One happy island

Het lijkt erop dat de periode van hevige regenbuien eindelijk voorbij is. De geur van antimuggenspray verdwijnt langzaam en maakt plaats voor die van zonnebrand. Eindelijk! Ja, ik weet het, je moet je altijd goed beschermen tegen de zon, maar eerlijk is eerlijk: door al die regenbuien waren we meer binnen dan buiten. En geloof het of niet, we hebben nog geen enkel dagje relaxen op het strand gehad! Op Aruba wonen, al is het tijdelijk, is toch echt iets anders dan hier vakantie vieren, dat is wel duidelijk.

Surfing, surfing, windsurfing 🎶

Afgelopen maandag was eindelijk de eerste windsurfles 🏄🏽 op zee! Ik ben samen met Milou—een vriendin van Sven en Ming, die we een paar jaar geleden hebben leren kennen—gegaan. Onze instructeur, Luiz, had zo zijn twijfels en wilde ons eigenlijk wegsturen. Dat terwijl ik van tevoren met Yuri, die overigens een geweldige kitesurfer is, bij de school langs ben geweest om de uitdaging met mijn beperking voor te leggen en toen was dat geen probleem… Maar goed het is niet omdat Luiz bang was dat ik na één les al naar Venezuela zou surfen, maar omdat hij zich zorgen maakte over de drukte op het water. Kite- en windsurfers scheerden met hoge snelheid over de golven, en hij vond het te risicovol om mij, vanwege mijn slechtziendheid, zomaar het water op te sturen.

Maar je kent me: ik heb gepraat als Brugman, en uiteindelijk vonden we een alternatief. Milou en ik deelden de plank tijdens de les, zodat Luiz zich op één persoon tegelijk kon focussen. Het was pittig—de wind veranderde voortdurend van richting en balanceren was een uitdaging—maar wat was het gaaf! Na de les hebben we ieder een eigen plank gekregen en oefenden nog een uur verder. Dit smaakt echt naar meer! Zoals Luiz zei: als je op Aruba leert windsurfen met deze onvoorspelbare wind, dan kun je het straks overal. Een stevige workout, maar die verbrande calorieën 😂 vulden we na afloop weer snel aan tijdens happy hour 🍹🍹bij Nos Clubhuis.

Donderdag is Favi-dag

Dat hubbie vanuit huis werkt, betekent helaas niet dat ik hem zomaar te pas en te onpas kan inzetten als privéchauffeur. En openbaar vervoer? Dat is hier niet vanzelfsprekend. Ik zou niet eens weten waar de dichtstbijzijnde bushalte is of welke routes de bussen rijden. Een auto of taxi is hier eigenlijk onmisbaar. Langere stukken te voet afleggen is hier geen optie: de hitte is killing en voetpaden als die er al zijn zitten doorgaans vol kuilen en losliggende tegels.

Vorige week donderdag werd ik voor de eerste keer thuis opgehaald voor een ochtend bij Favi, het instituut voor blinden en slechtzienden. Percy en ik zaten om kwart over acht klaar, maar dit is Aruba— dus dat werd een uurtje later logisch toch? 😅 Geen Sisi Rider-busje op drie wielen zoals in die ‘even Apeldoorn bellen’-reclame, maar tot mijn verrassing een grote luxe bus.

Rob hielp me instappen en ik zocht een plekje waar Percy goed kon liggen. De bus zat al aardig vol, ik denk wel twintig blinden en slechtzienden. De Caribische muziek knalde uit de radio, overal werd druk in het Papiaments gekletst en de sfeer was echt gezellig. Percy was meteen populair en liet zich door iedereen over z’n koppie aaien —‘tutu cachó’ betekent vast iets als ‘wat een lieve hond’!

Op weg naar de locatie van Favi worden overal mensen opgepikt om na ongeveer drie kwartier bij Favi aan te komen. In de zaal staat een grote geluidsbox voorin en zitten mensen aan lange tafels gezellig te kletsen. De sfeer? Denk aan een Indisch feestje: muziek, gesprekken, gelach, hapjes en drankjes. Ongedwongen, warm en uitnodigend en vooral een hoop kabaal haha. Die geluidsbox is geen overbodige luxe—de vrijwilligers moeten boven het geroezemoes uitkomen als ze het nieuws van de afgelopen week samenvatten, een presentatie geven of een spelletje leiden. Zo werd er afgelopen donderdag een Valentijnsdag ♥️ quiz gespeeld, ondanks dat ik het Papiaments niet begrijp, voel ik me totaal niet buitengesloten en word ik bij alles betrokken en lach ik heel wat af.

Vooral tijdens de busrit kom ik er door de gesprekjes achter dat ik te maken heb met een groep mooie mensen met ieder een nog mooier verhaal. Ik zal daar zeker iets over schrijven binnenkort! In Nederland zou ik niet zo snel naar zo’n bijeenkomst gaan, maar hier voelt het anders. En zoals Percy al in hun harten is gesloten, zo draag ik de community een warm hart toe. Mijn handen jeuken (en mijn hart staat open) om meer voor deze community te kunnen betekenen, al weet ik nog niet hoe of wat én of ik daar überhaupt tijd genoeg voor heb. Wat ik wel weet is dat ik voortaan wat vaker op donderdag in die Favi-bus stap!

De slogan van Aruba is ‘One Happy Island’, en dat klopt als een bus! Maar eigenlijk zou daar nog iets bij moeten over de mensen. Want die maken het eiland nóg specialer!

Ayo tot snel! Liefs van mij ♥️

Over mijn tijd op Aruba:
Aruba 2025.
Ik ga op reis en neem mee...
ik vertrek…