Het is hier fantastisch!

We zijn inmiddels 2,5 maand op Aruba en beginnen ons al aardig thuis te voelen. Niet dat we Nederland inmiddels ver achter ons hebben gelaten en zijn vergeten, maar er valt hier nog zoveel te doen, te beleven en te ontdekken dat we aan terug gaan nog even niet denken!

Rob is afgelopen vrijdag teruggekomen van zijn reis naar Kansas. Er lag daar een behoorlijk pak sneeuw, het was er behoorlijk koud vertelde hij. Gelukkig had hij in Nederland ook wat koltruien ingepakt. Haha wat een contrast met hier als je bedenkt dat wij de dag voor zijn vertrek in de brandende zon naar de grote carnavalsparade aan het kijken waren.

De Grand Parade

Wat is carnaval hier een belevenis! Het ‘seizoen’ hier begint de eerste week van januari en eindigt op de eerste zondag van maart met de Grand Parade en de verbranding van Koning Momo, een metershoge pop die ‘s nachts in de fik wordt gestoken en symbool staat voor het verdrijven van de geest. Voor de Arubanen is carnaval iets waar ze het hele jaar naar toe leven. En het kost ze ook een hoop florijnen! Niet alleen de contributie aan de vereniging, maar ook die prachtige handgemaakte kostuums, accessoires en de make up artist moeten betaald worden. Ik hoorde dat de dames tot middernacht nog in de make up worden gestoken en dan met een handdoek op hun gezicht gelegd naar bed gaan! Je moet er wat voor overhebben….

We zijn vorige week zondag rond half tien, gewapend met een fles water, maar gewoon op de bonnefooi richting het centrum van Oranjestad gereden. In de hoop een plekje te kunnen vinden, sowieso voor de auto en een goede plek om de Grand Parade te kunnen bekijken. De dagen ervoor reden we al door het centrum en zagen overal schaduwtenten, in elkaar geknutselde tribunes en vastgebonden stoeltjes langs de route opgebouwd staan. Dus het was echt fingers crossed. Parkeerplek was gek genoeg snel te vinden! Komt ook omdat Rob zijn google maps standaard op tussendoor weggetjes heeft staan. Iets wat ons normaal gesproken vreselijk irriteert kwam ons nu juist wel heel goed uit!

Na nog geen twee minuten lopen stonden we, wat we niet wisten, direct aan de start van de parade. Toen we in het streepje schaduw op de stoeprand gingen zitten werd ons meteen een stoel aangeboden door een ouder echtpaar dat naast ons zat. Zo lief! En die stoel bleek ook echt nodig, we hebben er zeker wel 3 uur gestaan / gezeten en nog niet eens de hele parade voorbij zien komen.

– super lief van dit echtpaar om ons een stoeltje te geven –

Mind you, dat de prachtige uitgedoste dames én heren op hoge hakken wel 6 uur en langer al dansend kilometers afleggen. Respect hoor. Zeker in die hitte. Later hoorde ik van Francisca, een van de dames die ook bij Favi komt, dat ik me voor de tribune van de CMB hadden kunnen aanmelden. Ach wat jammer, Papiamento spreken / begrijpen is nog niet iets wat ik beheers, die mededeling had ik dus gemist. 17 maart is mijn laatste online spaanse les, misschien ga ik toch maar kijken om een basiscursus Papiamento te gaan volgen. Maar goed, eigenlijk was de plek waar wij waren helemaal goed. Niet al te druk, heerlijk tussen de locals die graag een praatje met ons maakten en we hadden goed zicht op alles wat voorbij liep. Voor een volgende keer weten we waar we willen zijn en dat we eigen stoeltjes, nog meer zonnebrand factor 50 en een koelbox moeten meenemen. Die Arubanen zullen wel over ons gedacht hebben: Typisch Makamba’s, ze denken met alleen een flesje water hier te kunnen staan, haha.

De goedheid van het oudere echtpaar ging verder dan het aanbieden van de stoel, ze gaven ons ook grote papieren bekers frisdrank met ijsblokjes die ze uit hun koelbox toverden. Gelukkig hadden we een op 1 minuut afstand een toko gespot en konden wij hen weer trakteren op Arubaanse kroketjes.

O ja en op de maandag ná het Carnaval is iedereen hier lekker vrij, even bijkomen van de drukke periode. Dit was weer een superleuke dag waar we nog vaak op terug zullen kijken.

Voor de rest

Al ziet een doorgaanse week er bijna hetzelfde uit als in Nederland… we vervelen ons echt niet! Net als Rob ben ik ook veel digitaal en online aan het werk. Niet dat ik dat echt voor ogen had, maar de datum van het internationale symposium over Ushersyndroom komt steeds dichterbij en de hoeveelheid werk wat er nog gedaan moet worden liegt er niet om. Percy is al een bekende geleidehond aan het worden en trekt “volle zalen” waar we ook komen. Dat komt ook omdat Sary van Favi, zo af en toe, het een en ander over Percy en mij op de socials zet, zo lief! En goed voor de zichtbaarheid bij de lokale ondernemers en de eilandbewoners. Ook staat nog steeds die lezing over toegankelijkheid, inclusie en geleidehond in de planning bij Favi waar ik wat dingetjes voor voorbereid. En eind van de maand ga ik samen met Percy en andere rood-witte stokgebruikers een oversteek, zoals dat zo hier wordt genoemd, maken om awareness voor slechtzienden/blinden in het verkeer te creëren.

Voor de rest hebben we in de afgelopen weken: met onze Arubaanse vrienden Ed en Fa heerlijk authentiek Balinees gegeten bij NUSA aan de haven.. (Overigens het restaurant waar Milou werkt). Leerde ik in de Favi bus dat leguaantjes eten (gruwel….) inmiddels verboden is maar als je het wilt moet vragen naar Sopi Forza. Zijn we bij Manchebo beach gaan zwemmen. En kwam afgelopen zondag Mirjam hier om kennis te maken. Mirjam is een oud schoolgenoot van onze vriend Dennis, die ons met elkaar in contact had gebracht. Zij is nu voor de komende twee maanden in het HOH ziekenhuis op de spoedeisende hulp aan het werk. Leuke meid met wie ik vast nog de komende tijd ga afspreken om samen iets leuks te gaan doen!